Benden bir ben görmek..

İlk dönemi verdim.ARtık 0,5 mühendis sayılırım.Sevincim sadece başarısızlığımın ilk parçasını atlattığım için, mesleğime yakınlaştıran kısmı soğuk bir rutinlik duygusu oluşturuyor.

Bölümün en tembel öğrencisi -not bakımından kanıtlanmıştır- olan benim okulu bitirme ihtimalimi pek kimse düşünmemişti ama.Gerçi hatırlıyorumda ortaokuldaki matematik hocam da benden bi’şey olmayacağımı düşünüyordu, tabi bi’ önceki aşamaya ilkokula geri dönersek benim gereğinden fazla akıllı olduğumu sınıf atlamam gerektiğini düşünenler olmadı değil.İnsanların dönem dönem bana inancı dalgalı şekilde değişiyor tabi.

Benimse inancım neye var onu bu aralar bulmuş değilim.Aklımdan yüzlerce fikir geçiyor.Mühendis olmamak için ne yapabilirim diye.Bankaların istediğim şekilde kredi vermesi durumunda mühendis olmama gerek kalmayacak tabi ama maalesef…22 yaşında olup kaybedek bi’şeyim yok ama işte para olmadığı için kazanacak bi’şeylerde yok gibi.

Bakalım 2. dönem mecburen kpss’ye çalışacağım yada çalışma teşebbüsünde bulunurum.Kolay gibi -gerçi bunu söylediğimde ciddiye alınmıyorum ama harbi kolay ya- olan bir sınav.Sanırım alnımın akıyla çıkarım.

Sonra mühendis bey sıfatına erişirim.Rutin bir hayat beni bekliyor…

Hayat için bi’ devinim lazım bize.

This entry was posted on Pazar, Şubat 21st, 2010 at 14:32 and is filed under Hayat. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.